Clicky

MoetDatNou
donderdag 5 maart 2015

eerste bijdrage site moetnoudat

Ik ben hallo de Frederik ben ik schrijf mijn stukje vandaag mijn eerste spannend. Dit is weet ik niet overgaan? Waar. Dat ik schrijven gewoon een verhaaltje van over ik vind dit en zus en dat en zo over de toestanden in de wereld. Dat zei hij moest ik maar gewoon doen. Als maar te warrig niet zijn. Dan zou ik ach mensen. Gewoon schrijven in komt op dan vast goed wel komen zou, toch? Dus nu hier dit best wel lekker dat ik zeg maar nu wel klaar of zo.

Pesten doe je zo

Pesten is de hype die nog nooit uit is geweest. Voor iedereen die niet gepest wordt is het leuk, en vòòral voor de media. Bij de NPO moeten ze gedacht hebben dat er te weinig wordt gepest, want de slachtoffers gingen vanavond in de uitverkoop. Huilend op tv deden pubers hun verhaal. 'Kijk pesters, ze moet huilen, zie je nou in hoe stom pesten is?' Het is heel jammer, maar de reacties op pesten in een programma als 'Dag tegen cyberpesten: Cyberbully' is de reden waarom er gepest wordt. Huilen is geil. Ik heb nog nooit iemand een steen zien pesten. Pesten doen we allemaal en we doen het voor de reactie. De mens is nu eenmaal een verziekt dier. Je kunt huilen tot er iets verandert, maar dan sterf je ook huilend. En dat is dan ook de verandering. Het is een grote overwinning als je slachtoffer huilt, maar een grotere overwinning als-ie eraan sterft.
maandag 2 maart 2015

Het foefje van Marjolein Faber

Het is spijtig voor eenieder die een wezenlijk gevaar ziet in de PVV, maar Marjolein Faber heeft perfect gehandeld. Het is tamelijk zeldzaam dat een PVV'er zo intelligent handelt, maar bij een partij als de VVD heb ik zoiets nog nooit vernomen. Misschien is de felheid waarmee Faber wordt aangevallen voor haar makkelijk om bedachtzaam over te komen. Ze hoeft alleen maar wilde honden van zich af te slaan, en de Grote Denker in haar partij, Geert Wilders, zal er ook als de Marokkanen op een tasje bij zijn geweest om haar van advies te voorzien. Erken dat het onhandig was het bedrijf van uw zoon uit de partijkas te betalen voor de PVV-Gelderland website, betaal de 8500 euro vrijwillig alsnog uit eigen zak, laat een integriteitsbureau naar de kwestie kijken, en keep on going. Zo kickt Faber de ass van de wilde honden PvdA, VVD en SGP en dat is fokking terecht. Ze staat nu onder zulke felle schijnwerpers, dat de boel besodemieteren er niet meer bij is, en haar zoon betalen om een website te beheren is nét wat anders dan een huurmoordenaar inhuren om je tegenstander de mond te snoeren. Hoe harder de kritiek op de PVV, hoe doortrapter de partij wordt. En dáár zit het gevaar van de Partij voor de Vrijheid.

Linksaf

Sinds kort ben ik een linkse theedrinker.
Zaterdagmiddag waren m'n vriendin en ik in de Primark en aangezien ik nu links ben, waren we er dan ook echt strikt voor mijn vriendin. Als linkse rakker kan ik 't me immers niet veroorloven om kleding te kopen bij zo'n kinderuitbuiter. Maar toch ook vooral omdat ik te links ben om geld te verdienen. Ik bestookte m'n vriendin er met irritant linkse opmerkingen: “Hoeveel zou kleine Rakesh aan dit shirtje hebben verdiend?” En als ze iets op de grond liet donderen: “Hier heeft Rakesh 't niet voor gemaakt!”

Ik dacht altijd, als ik door kinderarbeid gefinancierde kleding koop, hebben die uitgemergelde kindjes het tenminste nog ergens voor gedaan. Totdat mijn leraar me ervan overtuigde dat grote bedrijven altijd overstag gaan, zodra wij, onnozele consumentjes, in opstand komen. Arbeiders worden dan niet gedumpt, maar krijgen simpelweg een betere behandeling. Kleine Rakesh heeft toch zeker ook recht op porno, fastfood en andere pracht van de Westerse Wereld?! Vanaf nu koop ik m'n kleding alleen nog tweedehands, besloot ik.

Hoe meer ik leer, des te linkser ik word, lijkt het wel. Al zet ik me nog altijd zo hard mogelijk af tegen die begrippen links en rechts. Achterhaald, heb ik ze altijd gevonden.
Ik ben van nature altijd nogal afgeweken van de gevestigde opvattingen, daar kon ik niets aan doen. Fan van Adolf Hitler ben ik ook geweest. Tegenwoordig combineer ik liever de beste kanten van links en rechts. Bij elke kwestie neem ik vrijheid als uitgangspunt, en dan kijk ik of die vrijheid voor iedereen wel even vrij is.

Toen ik erachter kwam dat het jodendom inderdaad niet zo'n fijne religie is, werd ik fan van Hitler. Die man had toch wel een punt. In die vmbo-tijd begon ik Hitler wel geil te vinden.
Die was dood dus nam ik genoegen met de NVU. Geert Wilders vond ik maar een akelige jodenneuker. Later kwam ik erachter dat elke religie eigenlijk niet zo fijn is, in plaats van alleen het jodendom. Ik verweet Hitler dat hij slechts één religie nam en verliet het gedachtegoed van de NSDAP. Toen werd ik VVD-fan. Werken voor je geld en misdadigers gaan achter slot en grendel, daar kon ik me wel in vinden.

Jaren verder en nog steeds de middelbare school niet door, ben ik de laatste tijd filosofische teksten gaan lezen over wereldproblematiek. Als eerste zijn er dan de libertaristen, de vrijheidsfundamentalisten waar ik me goed in kan vinden. Dan komen filosofen als Peter Singer aanbod, die uitgaan van plichten. Je moet dit, je moet dat, fuck off. Bij elke plicht wordt vrijheid aangetast, vind ik, dus die verafschuw ik. En dan komt de grote verlichter Thomas Pogge. Pogge vindt net als libertaristen dat je alleen hoeft te zorgen dat je anderen niet schaadt, maar legt vervolgens helder uit hoe onze prachtige Westerse Wereld de boel in de Derde Wereld flink diep heeft verneukt. En dat we dus goddomme maar eens iets moeten doen aan alles wat de situatie daar in stand houdt. Primark is een Hitler voor Indiase kindertjes. Wees geen aap met een gouden ring, koop tweedehands.


donderdag 26 februari 2015

U bent een Anita

Anita is alvast een naam die haar kapsel perfect omvat.
Maar haar gezicht niet, want daarin straalt ze het tegenovergestelde uit: Een intelligente en innemende persoonlijkheid. Ik zie het mezelf opschrijven, ‘innemend’, bah.
Het woord ‘innemend’ is namelijk nogal bevuild, zoals de Joden Adolf Hitler al jaren proberen te bevuilen. Zo bevuilt Anita Witzier’s persoonlijkheid het woord ‘innemend’, door het woord te kapen.
Anita probeert alles uit te stralen wat ze niet is. Ze is en blijft een doodgewone Anita, zoals ik een beroerde schrijver is en blijf. Ik weet wel dat er geniale schrijvers zijn, en dat wil ik ook zijn, maar zelf zal ik altijd rommelen in de marge.
Zo weet Anita Witzier dat er oprechte en onbevooroordeelde zieltjes bestaan, en zo wil ze zelf ook zijn, maar ze zal het nooit worden.
Al doet ze nog zo haar best, Anita Witzier kijkt neer op haar geïnterviewden in ‘Anita wordt opgenomen’. U hoort haar zeggen: “Je zegt dat je met dieren kunt praten, dat vind ik dan nog een beetje vreemd, maar ja, wie ben ik, ik bedoel, misschien kan het ook wel hè.” En u ziet haar denken: “Het is maar goed dat jij achter slot en grendel zit, mafkees. Met je eendjes.”
Neem dan Tim Hofman, wie hij ook interviewt, neerkijken is niet aan de orde. En mocht dat ooit wel het geval zijn, dan wordt dat ook uitgesproken en zijn beide partijen oké.
Eerlijkheid kun je niet aanleren en eerlijkheid kun je niet kopen. Je wordt er mee geboren, je bent eerlijk of je bent het niet.
Het goede aan Anita Witzier is dat ze haar best doet om eerlijk te zijn, het komt alleen niet over, omdat ze het niet is.
Anita is gewoon, gewoon een Anita die in gebaande paadjes denkt; goed of slecht, zwart of wit en normaal of raar.
Zoals dinsdag in DWDD werd gezegd; interviewen aanleren heeft maar weinig nut: je kunt het of je kunt het niet. Anita, leer van Tim en straal uit wat uw kapsel uitstraalt: u bent een Anita, geen moeder Teresa.