Clicky

MoetDatNou: september 2014
woensdag 17 september 2014

Recensie IS

Naamsverandering
Ten eerste de naamsverandering. Want wat de fuk is dat nou, jongens? Heel knap hoor, dat je een paar zandkorrels in de woestijn verovert, daar je vlaggetje in prikt en dan roept dat je een staat hebt. Maar laten we even realistisch blijven. Dat kan zelfs ik nog, met m'n super soaker. Als jullie nou eens een land als Amerika veroveren, kan ik het wellicht opnieuw in overweging nemen om de naam 'Islamitische Staat' serieus te nemen, maar dit is natuurlijk nog niks. -1 punt op de terreurschaal.

Social media
Overal klinkt het dat IS zeer actief zou zijn op social media en ook daarom erg in trek is bij jongeren. Nou sorry hoor, maar ik ben de heren van IS tot nog toe precies nul keer tegengekomen in mijn Feestboek-tijdlijn. Jammer de bammer, maar als dat je krachtige social media strategie is, zou ik er toch echt even goed opnieuw naar kijken. Huur eerst eens types als Alexander Klöpping of Tim Hofman in. Zij doen het goed op social media, jullie niet. Zelfs ik doe dat nog beter, met m'n ongevaarlijke pauperblogje. Kun je wel net doen alsof je een hele hippe terreurgroep bent, maar zo zak je natuurlijk snel door de mand. Sorry jongens, maar dit is toch echt weer een minpuntje op de terreurschaal. -2

Onherkenbaar in beeld

Je gelooft heilig in Allah en wat er in de Koran staat. Je strijdt voor een kalifaat en bent bereid ervoor te sterven. Je hebt kortom niets meer te verliezen. En tóch kies je ervoor om onherkenbaar op de ludieke onthoofdingsfilmpjes te komen. Dat vind ik een klein beetje gek. Totaal ongeloofwaardig. Ben je dan wel serieus te nemen? Alsof je überhaupt nog van plan bent om de volgende dag met je Nike Air Max ongestoord door de Appie te lopen. Als je echt zo heilig gelooft in die 72 maagden en bereid bent te sterven voor je overtuiging, wees dan ook zo mans om je boodschap herkenbaar te verkondigen. Dat maakt de wereld juist zo mooi, vrijheid van meningsuiting. Of zo. Aan de andere kant moet ik toegeven dat het natuurlijk wel mysterieus werkt. Het houdt het mysterie rond IS in stand, wat de club weliswaar aantrekkelijker maakt voor potentiële leden. Een trucje dat IS wellicht heeft afgekeken van de wereld der celebrities. Desondanks krijgt IS hier toch één minpuntje op de schaal van terreur, want een bivakmuts is een beetje wannabe en bovendien heel erg uit de mode. -3

Strategie
IS gaat in haar Jihad redelijk agressief te werk. Dat vind ik onhandig. Je zou toch denken dat liefde veel populairder is. Dat je succes veel groter wordt als je alleen maar liefde verkondigt en de strijd aangaat met oorlog. Maar toch weet IS her en der een klein succesje te boeken met haar agressieve strategie, en daarom verdienen de heren van IS hier toch een pluspunt op de schaal van terreur. Totaal: -2

Onthoofdingen

IS onthoofdt één voor één haar gevangenen en upload daar dan een olijk filmpje van op het internet. Dat vind ik een beetje slap, en na drie keer had ik het ook wel gezien. De angst die zulke filmpjes aanjagen is al gauw voorbij. Veel angstaanjagender zou het zijn als ze bijvoorbeeld hun gevangenen zichzelf laten opeten. Dat is origineel, creatief en zéér mentaal terroriserend. Kortom, wederom een punt aftrek voor IS. -3

Locatie
IS is vooral actief in Syrië, Irak en Libanon. Ik proest nu al van het lachen. Dit kan echt niet, hoor. De fokking woestijn, jongens, wat móéten jullie daar in godsnaam. Misschien een leuke locatie voor wat olie, maar wie de neuk is daar anno 2014 nog in geïnteresseerd. Kom dan hier, strijdertjes. Hier is alles. Een alleraardigst klimaat, stevige huizen, goeie internetverbinding, drank, vrijheid en blonde wijven met dikke tieten. Jawel, alweer een puntje minder voor de heren van IS. -4

Conclusie
IS is een clubje Teletubbies in de wereld der terreurorganisaties. Terreur is niet meer wat het geweest is. Dat kan veel beter. Ik kijk nu al uit naar de beoordeling van volgend jaar. Nu krijgen jullie -4 van de 6 punten. Succes, heren.

Was getekend,

Thijs van de Tap
dinsdag 16 september 2014

Verbaal fileren

Ik ben getuige van een kinderruzie, die volledig uit de klauwen loopt. Een jochie van een jaar of tien roept naar een ander jochie: “Ga maar naar je mammie. O nee, die heb je niet meer!” Een derde jochie zegt tegen het slachtoffertje van dit buitenproportioneel verbale geweld: “Zo, Tim, pik je dat?! Hij zegt: “Ga maar naar je mammie. O nee, die heb je niet meer.” Nu komt er een moeder bij. Het zal niet de moeder van de kleine Timmie zijn. De poppen zijn aan het dansen: “Zei je dat, Max? Ga eens heel gauw je excuus aanbieden, want ik vind het niet leuk dat jij dat zegt”. Sterk staaltje opvoedkundig optreden. “Ik zei toch al sorry; Sorry.” zegt Max geforceerd. En zo worden alle potentieel verbale Pim Fortuyn's opgevoed als totaal softe, homosuele reetneukertjes. Geforceerd sorry zeggen omdat de moeder het niet leuk vindt. Fuk. De wereld is niet 'leuk'. Jochies moeten elkaar verbaal fileren. Anders zijn de Maarten van Rossem's en Theo van Gogh's in deze wereld gauw uitgestorven. Het wordt ons afgeleerd om verbaal van ons af te schoppen, en als je een keer keihard uit de hoek komt, moet je sorry zeggen, omdat het niet 'leuk' was wat je zei.

Het Pietendebat – godverdomme, daar gaan we weer, excusez-moi – is hiervan een fantastisch voorbeeld. De knecht van Sint Nicolaas moet drastisch worden bewerkt, omdat onze 'kids' niet langer bang mogen worden van Zwarte Piet. Negers zijn gekwetst omdat kinderen als wilde angsthaasjes voor hen wegrennen. Het zou racisme zijn. Daar begrijp ik helemaal niets van. Je zou er trots op moeten zijn, als die kinders in hun broek schijten door je te zien. Angst is goed. Kinderen dienen ontzag voor de ouderen in de samenleving te hebben. Respect dien je af te dwingen. Die broekpoepers moet je bang maken, want anders komt er niets van ze terecht en eindigen ze als een half mongoloïde Adje. Of als een soort nicht zoals Quinsy Gario, die overal aanstoot aan neemt. Dat wil je niet. Zwarte Piet moet niet weg, Zwarte Piet moet terug naar editie 1850. Het Surinaamse accent moet terug, evenals de dikke rode lippen en het kroeshaar. Stoute kinderen moeten weer echt mee in de zak en de knecht van Sinterklaas dient de ongehoorzame kinders tot bloedens toe te meppen met de roe. Weg met die softe mentaliteit. Echt, dat er zoveel mis gaat bij ontgroeningen is niet de schuld van te harde ontgroeningen, het is de schuld van onze softe opvoeding. Studentenverenigingen zijn verworden tot een soort COC. Doodzonde. Zwarte Piet weer terug als grote boze neger inclusief roe, hoeft de moeder van Max 'want ik vind het niet leuk dat jij dat zegt' ook niet meer in te grijpen.
maandag 15 september 2014

Weer hetero mishandeld in Amsterdam

Opnieuw is er dit weekend een hetero het slachtoffer geworden van anti-heterogeweld. Het incident vond zaterdag plaats rond vijf uur 's ochtends, voor de deur van de Amsterdamse heterokroeg Labia. De 26-jarige Sjonnie Bakmuts stond net buiten toen hij plotseling door drie mannen werd aangevallen. "Een van hen riep 'kankerhetero', toen ik er wat van zei vielen ze me aan". Hij heeft er een hersenschudding en twee blauwe ogen aan overgehouden. De daders zijn tot nog toe niet gepakt. Gert Verhof, onderzoeker aan de Universiteit van Amsterdam, stelt dat hetero's steeds vaker het slachtoffer zijn van anti-hetero geweld. Een mogelijke verklaring voor het toenemende geweld is volgens hem o.a. de Gay Pride, waardoor het aantal radicale homojongeren in Nederland excessief is toegenomen.

Ferry D. en Gordon H. wilden wel reageren, zolang hun achternaam maar onbekend zou blijven. Zij begrijpen het geweld wel. "Iedereen moet gewoon bij zijn eigen geslacht blijven, God heeft niet voor niets aan de ene kant mannen en aan de andere kant vrouwen gecreeërd, dat moet je niet gaan mixen." zegt Ferry. Gordon sluit zich daarbij aan: "Ik begrijp er niets van, dat je als man iets vrouwelijks doet, laat staan de liefde met vrouwen bedrijft. Hoe verwijfd kun je zijn?” “Mannen zijn gemaakt voor mannelijke dingen. Dat is logisch. Voetballen, bier drinken, harde grappen maken, vechten, jagen en dan ga je ook niet je penis in vrouwen steken. Dat is volstrekt onlogisch, de omgekeerde wereld.” voegt Ferry daaraan toe.

De Nederlandse Vereniging tot Integratie van Heteroseksualiteit, kortweg N.V.I.H., pleit voor een lesprogramma op basisscholen, om heteroseksualiteit zo bespreekbaar te maken en het taboe erom weg te nemen. "Bij het overgrote deel in de samenleving is het weliswaar allang geen taboe meer, maar wat we wel zien is dat het taboe onder veel niet-westerse allochtonen nog volop leeft, een lesprogramma op vooral zwarte scholen lijkt ons dan ook een goed plan." Of Sjonnie zich nu gaat aanpassen, weet hij nog niet: "Ik wil me nu niet gek laten maken en onder druk van het geweld niet meer uitgaan, maar ik voel me natuurlijk nooit meer helemaal veilig. Je moet als hetero wel uitkijken."
donderdag 11 september 2014

Tafeltafreel



Gi- gi- gis- gisTEREN! Oh, sorry was dat te hard?

Gisteren zag ik een hondje. Een klein hondje. Heel klein. Een pissebed at hem op. Zoiets bedenk je toch niet? Ik had meteen de wijkagent gebeld. Mijn handen trilden van het voorval. Ik ben geen bange jongen, maar, maar dit raakte mij diep. Mevrouw Melkrocht liep eerder die dag nog met het arme ding. Het had ook veel te kleine pootjes om mevrouw Melkrucht bij te houden. Ze mocht dan wel met een stok lopen, maar ze was snel als een struisvogel met een brandende derriere, Op zonnige dagen zag ik haar wel eens langs het raam zoeven. Het geluid dat daarbij gepaard ging had meer weg van een formule 1 wagen dan van een oud vrouwtje. Mijn assistent schrok elke keer op en probeerde alle glazen van de barstige verdoemenis te redden. (Nogal een klunzig gezicht aangezien de vriendelijke man nog geen een meter dertig groot is, erg vettig oogt en gekleed gaat in enkel een pamper.)

Ik bestudeer het tafeltafreel en zie hoe de kleine sumoworstelaar lenig heen en weer over de tafel rolt, terwijl hij met zijn worstenhandjes (en soms voetjes) de glazen net op tijd in balans houdt. Ik haal mijn schouders op en kijk uit het raam. Mevrouw Melkrucht blijft maar met een oorverdovend lawaai voorbij razen, heen en terug en heen en terug. Zo laat ze haar hondje elke middag uit. Ik heb haar vaak geattendeerd op het feit dat haar kleine hondje daar niet bij gebaat is, maar met Mevrouw Melkrucht valt niet te praten. Elk van mijn begroetingen wordt beantwoord met het werpen van een peuk in mijn gezicht.

Ik sta nog steeds bij het raam, en plots valt mij op dat het hondje van mevrouw Melkrucht stil in het midden van het woonerf staat. Mevrouw Melkrucht blijft voorbij zoeven, met het geloof dat ze het kleine viervoetertje nog achter zich aan sleurt. Ik tik op het raam, maar het is al te laat. Met mijn hand tegen het glas gedrukt staar ik naar het drama wat zich buiten afspeelt. Een pissebed scheurt de hond aan stukken. Achter mij zit mijn kleine assistent op de tafel te huilen. "Ik betaal je niet om te zitten janken!", schreeuw ik, en ik smijt een pepermolen recht in de smoel van de droevige dikkerd.

Nu snap ik wat jullie je afvragen, en het antwoord is gelukkig 'JA'. De pissebed is die zelfde dag nog in de boeien geslagen, en flink afgetuigd. Helaas kreeg de wijkagent geen bekentenis en is het onderkruipsel na drie dagen vrijgelaten.
woensdag 10 september 2014

#DWDD samenvatting - Het is dat Maxim te gast was

Tijdens Giel's onderdeel, waarin 'ie in DWDD iedere dinsdag de nieuwste muziek laat horen, richt hij zich tot Maxim Hartman, aanwezig om z'n nieuwe programma 'Nog Meer Voor Mannen' te promoten: “En mag ik dan heel even voor 'Maksiem', want ik zie hem kijken, echte mannen:” Giel drukt een knopje in. Giel doet nog even heel stoer het duivelsteken. En dan klinkt de echte mannenmuziek, volgens Giel. “Lekker, Maxim?” vraagt Matthijs. Retorische vraag. Heerlijk. “Ik vind het een beetje gay!” Luidt het antwoord. En terecht. De toon is gezet. Ik kijk uit naar Maxim's optreden en alle andere kut gasten kunnen me gestolen worden. Met name de iets te modieus uitziende broekpoep pubers zonder gezichtsbeharing, door Matthijs gepresenteerd als 'nurts par ekselans'. Ze zijn aanwezig om te babbelen over het vanavond te presenteren nieuwe kut product van Apple. Nurt par ekselans Midas Kwant heeft het over zijn app waarmee hij gescout werd door Apple. Hij beweert dat het gebeurde toen hij vijftien was, “dat was inmiddels alweer een tijdje geleden” gniffelt hij. Ik schat hem nu op een jaar of dertien. Verder is het een verschrikkelijk interessant gesprek over de nieuwe teleurstelling van Apple, waar verbaal op gemasturbeerd wordt door Matthijs en de nurts par ekselans.

Dan is Maxim aan de beurt, om te spreken over het ongelooflijke succes van zijn nieuwe programma. Hij komt goed binnen met: “Ik kan hier een verhaal op gaan hangen over de urgentie van het programma, en ik vind dat de man met uitsterven bedreigd is, maar ik moet ook eerlijk zeggen dat het ook te maken heeft met gokschulden dat ik weer terug ben op tv.” Vervolgens houdt hij een vurig pleidooi tegen de vrouwelijke dominantie van het interieur, 'met prullaria van de Blokker of de Xenos, wat moet die troep daar?! Waarom staat daar 'HOME'?! Je weet toch dat het je huis is?' Na Maxim houdt het wel op met 't goeie in DWDD en nu ben ik klaar.
maandag 8 september 2014

'Ontroerend mooi': recensie 'Frank's Roadtrip' met Halina

Het is zaterdagavond. De Rabo Bankieren app vertelt me dat er twee euro 78 op mijn rekening staat. Als succesvol sukkel zou ik mezelf vanavond goedkoop kunnen bezatten met spiritus, om daarna de boel op stelten te zetten in café de Dorpskut. Maar omdat ik niet alleen een sukkel, maar ook laf ben, kan ik ook braaf een avondje voor de televisie hangen. Aangezien mijn nieuwe muze vandaag haar verjaardag viert, zit een avondje figuurzagen er sowieso niet in. Dus vanavond is mijn muze mijn televisie. Eerst lijkt mijn grote inspiratiebron voor vanavond mij, zoals bijna altijd, totaal geen inspiratie te geven. Paul de Leeuw toont zich in zijn nieuwe programma 'Roodkapje' een creatief meesterbrein. Net zoals al z'n honderd andere programma's, is ook 'Roodkapje' enorm uniek en vernieuwend. Veelzijdige man, die Paul. Het doet me helemaal niets en ik zap weg.

Als ik net begin te denken dat er vanavond werkelijk helemaal niets valt te kankeren, zie ik Frank Evenblij op NPO3 praten met Halina Reijn. Meteen vraag ik me af wat voor Evenblij een andere beweegreden kan zijn om Halina te interviewen, dan om na afloop met z'n driehondertachtig naakte kilo's in te kunnen beuken op het magere naakte lijfje van Mevrouw Reijn. Ik vond Halina altijd een beetje narcistisch, maar na deze uitzending is dat narcisme een feit geworden. Frank is een intelligente kerel, van wie ik me afvraag wat hij in godsnaam moet met een mislukte prostituee als Halina. Mevrouw Halina 'ik ben het' Reijn vertelt Frank dat ze graag naar gansterrap luistert. Ze vertelt dat de teksten vaak heel erg narcistisch en vrouwonvriendelijk zijn, en direct begrijp ik waarom het haar zo aanspreekt. Herkenning. Narcisme in combinatie met de iets te aanwezige uitstraling om keihard mysoginistisch geneukt te willen worden. In 'Frank's Roadtrip' rijdt Frank met bekende Nederlanders naar plekken die voor hen belangrijk zijn. Vurig hoop ik dat Frank met Halina naar haar einde rijdt, want met de minuut voel ik meer en meer haat in m'n lijf kruipen. Op Twitter zoek ik op #FranksRoadtrip om steun te zoeken bij geestverwanten. De enige reactie die ik in veelvoud tegenkom, is 'ontroerend mooi'. Ik trek het nu echt niet meer en lang voordat het programma is afgelopen, ga ik een potje rukken.
donderdag 4 september 2014

'Ik begrijp vrouwen niet'

Ik heb te doen met mannen die vrouwen niet begrijpen. Ze hebben het grote ongeluk om hetero te zijn. Ze houden van mannen, want mannen zijn direct en simpel en vrouwen zijn complex en kut. Rationeel gezien zijn ze zo gay als Gordon die op zaterdagavond door drie grote negers uit elkaar wordt getrokken. Maar liefde gaat over emoties, en helaas zullen deze mannen er emotioneel gezien nooit van kunnen genieten als ze gepenetreerd worden door een Ferry Doedens. Een andere geaardheid aannemen dan je werkelijke kan wel voor even, maar op een gegeven moment breekt het je toch op. Mannen die vrouwen niet begrijpen zijn eigenlijk hartstikke homofiel, maar wel heteroseksueel. Ze vinden mannen geweldig, maar seks is toch wat anders. Doodzonde dus dat ze het geslacht niet begrijpen waar ze op vallen. Een handicap. Mijn vrienden roepen het voortdurend. En ik begrijp dat niet, dat zij vrouwen niet begrijpen. Ik begrijp mannen net zo vaak wel en niet als vrouwen. Misschien ligt het aan de manier van omgaan. Ik behandel vrouwen precies hoe ik mannen behandel, met als enige verschil dat ik met vrouwen seks heb. Als een vrouw niet kan lachen om mijn grappen, past ze niet bij me. Precies hetzelfde hoe ik met mijn vrienden omga. Dat je met vrouwen kunt lachen, betekent niet dat je in de friendzone zit. Mensen verwarren eerlijkheid met onbeschoftheid. Wees eerlijk en direct tegen vrouwen, en je krijgt hetzelfde terug. Ik verdenk mijn vrienden ervan dat ze er zelf voor zorgen dat ze vrouwen niet begrijpen. Dat ze het niet aandurven om direct en eerlijk te zijn. Want zo'n vrouw kan dan misschien wel afgeknapt raken. So fucking wat. Als een vrouw iets stom vind van je, accepteert ze dat, en als dat niet kan, ga je op zoek naar vrouwen waarmee je dat wel kunt. Vrouwen zijn geen aliens. Vrouwen zijn net mannen, maar dan met een vagina.

Stoplicht

Het stoplicht is rood. Ik stop. Op een paar meter afstand, op het kruispunt, staat een vrouw van in de vijftig, met kort grijs haar en een zwarte zonnebril. Ondanks haar zwarte zonnebril, is het niet bepaald lastig te zien in wat voor stemming ze verkeert. Ze doet wat iedereen doet bij bossen bloemen op straat, ze rouwt. Ze doet van alles, pakt haar tasje, doet weer van alles, maar wat ze precies doet, wordt me niet duidelijk. Net als bij iedereen die rouwt. Het stoplicht is nu groen. Ik fiets verder. Aan de overkant van de straat zie ik een geparkeerde fiets. Het zal de fiets van de rouwende vrouw zijn. De fiets is mooier dan de mijne. Ik pak haar fiets en rijd ermee weg.

Het stoplicht is rood. Ik stop. Op een paar meter afstand, op het kruispunt, staat een vrouw van in de vijftig, met kort grijs haar en een zwarte zonnebril. Ondanks haar zwarte zonnebril, is het niet bepaald lastig te zien in wat voor stemming ze verkeert. Ze doet wat iedereen doet bij bossenbloemen op straat, ze rouwt. Ze doet van alles, pakt haar tasje, doet weer van alles, maar wat ze precies doet, wordt me niet duidelijk. Net als bij iedereen die rouwt. Het stoplicht is nu groen. Ik fiets verder. Aan de overkant van de straat zie ik een geparkeerde fiets. Het zal de fiets van de rouwende vrouw zijn. Even later hoor ik een harde klap. De rouwende vrouw is nu zelf dood.
woensdag 3 september 2014

Fanatiek vegen

Mijn Tinder verslaving begint ernstige vormen aan te nemen. De hele dag ben ik alleen nog maar fanatiek aan het swipen. Alles wat ik leuk vind, krijgt een enthousiaste swipe naar rechts, en alles wat ik afkeur, swipe ik genadeloos naar links. Mijn oma laat me haar jeugdfoto's zien, in zo'n mooi antiek fotoalbum. Voor ik het weet swipe ik een forse scheur naar links over de hele foto van mijn oma die heel geestig zogenaamd de toren van Pisa omduwt. Fatsoenlijk dineren is er ook niet meer bij. Toen in 't beroemde restaurant De Librije mijn hoofdgerecht voor me op tafel werd gezet, swipete ik direct de hele traditioneel gebraden reerug keihard naar rechts van tafel. Het brengt kortom ietwat gênante situaties met zich mee. De avonturen op Tinder zelf hebben gelukkig wat minder heftige gevolgen, al zijn ze er niet minder spannend op.

Op het gebarsten schermpje van mijn getto smartphone zie ik een meisje met hemelsblauwe ogen, dus geef ik haar gezicht een flinke veeg naar rechts. Daarna verschijnt er een meisje, waarvan haar make-up iets weg heeft van Dr. Oetker decoratie. Toch geef ik haar een veeg naar rechts, want anders blijf ik voor eeuwig steken op precies en exact nul matches. Vervolgens verschijnt er een vriendelijke doch dringende melding van Tinder: 'Schei er mee uit. Vrouwen moeten je niet. Get a life of word homo.' Ik vind het wel een aardige tip van Tinder, ga voor optie twee en vink ook 't vinkje naast 'mannen' aan. Alle chocoprinsen geef ik een goeie swiepert naar rechts. Et voila, louter matches. Kut. Kennelijk heb ik een aantrekkingskracht op mannen in plaats van vrouwen. Nu eens kijken welke bruinwerkers er aan de slag willen in mijn darkroom. Ik kijk naar 't eindeloze lijstje en zie louter namen als Gordon en Ferry. Niet alleen zijn alle homo's hier homo, maar ook nog Bekende Nederlander. Een Ferry met een uitbundige nep lach en een V-hals van drie meter, stuurt me een berichtje. Zonder eerst goed en wel kennis gemaakt te hebben, wil hij me maar al te graag op een parkeerplaats in Schiedam-zuid in z'n knalrode Suzuki Swift van binnen bekijken. Een duidelijkere bevestiging dat mannen per definitie directer zijn dan vrouwen, had ik niet kunnen krijgen. Homo's geven elkaar een knipoog en liggen twaalf seconden later in mekaars aars te roeren. Top. Ik kijk verder naar m'n lijstje, Dick is 60 jaar oud en heeft volgens zijn foto's net zoveel brillen in net zoveel kleuren als zijn leeftijd. Ik stel nieuwsgierig wat vragen over zijn brilletjes, en als hij vervolgens trots z'n kleine dick laat zien, houd ik het voor gezien. Het vinkje naast mannen vink ik uit, en ik stort me weer op het vegen van meisjes met Afrikaanse kindjes op de schouder en de typische rave meisjes, waarbij op de foto vooral de Instagram filter en het hangende handje belangrijk zijn.

Recensie Pauw

Het feit dat ik deze recensie schrijf over de eerste aflevering van Pauw's nieuwe programma Jeroen is eigenlijk veel belangrijker dan het hele programma, maar daar hebben we het verder niet over. Los van de nieuwigheid, wat voor sommigen – ik noem geen namen, Matthijs van Nieuwkerk - reden is om het allemaal vet gaaf te vinden, is het natuurlijk gewoon een beetje sneu. Pauw is in de steek gelaten door z'n makker. Het is niet een fris nieuw programma, het is simpelweg de helft van 'Pauw & Witteman'. Alsof Bassie het zou kunnen zonder Adriaan. Sneu. Pauw dook al wekenlang overal in de media op, trots als een basisschool jongetje met een net veroverde knikker. Hij vertelde over 'de rails' rondom de tafel, waar camera's op staan. Vond 'ie prachtig. Toen Matthijs van Nieuwkerk in DWDD samen met Pauw de nieuwe studio bekeek, maakte Matthijs de vergelijking met een nachtclub. Alsof het ook anders had gekund, als Pauw het voor 't zeggen heeft. Pauw in z'n natuurlijke habitat. Hij opent Jeroen met een enthousiaste 'allo, hai!' en ik vraag me af of hij z'n zestigduizend sekspartners ook begroette met die kreet. Morgen eens uitproberen in de kroeg. De eerste gast in de nachtclub van Pauw is Jeanine Hennis-Plasschaert. Jeanine weet met moeite een pokerface op te houden, denkende aan de minuten voorafgaande aan het programma, in de kleedkamer van Pauw. Ook de bloedgeile blik zo nu en dan in de ogen van Pauw houdt weinig geheim. Pauw en Jeanine schijnen het verder ook nog te hebben over van alles en nog wat. Heel interessant. Verder valt het me de hele uitzending op, dat er ook een hoed in de studio zweeft. Als Alain Clark wordt aangekondigd, blijkt hij onder de hoed te zitten. Hij doet me denken aan een menneke van net acht jaar oud met baard. Lief. Als Alain z'n liedje zingt, verschijnt er een dromerige, verlangende blik in de ogen van Pauw. Terug naar de kleedkamer. Zo vind ik het wel genoeg geweest.