Clicky

MoetDatNou: juli 2014
donderdag 24 juli 2014

Ik leef mee dus ik verander mijn profielfoto

“Uit respect voor de slachtoffers van de vliegramp in Oekraïne, heb ik mijn profielfoto veranderd. Zo weet iedereen dat ik meeleef. Mijn buurvrouw, Joanna, heeft haar profielfoto niet veranderd. Sorry hoor, maar ik vind dat respectloos. Alsof ze zichzelf belangrijker vindt dan de slachtoffers van MH17. Egocentrisch noem ik dat. Toen ik haar gisteren tegenkwam bij de slager, heb ik haar daarop aangesproken. Ik moest me inhouden om haar niet direct een tik te verkopen. Wat denkt ze wel niet?! Dat ze belangrijker is dan die onschuldige slachtoffers?! Nu ik er zo over praat, merk ik dat ik er weer emotioneel van word. Witheet van woede was ik, bij de slager. Joanna zei dat ze het 'maar aanstellerig gedoe' vindt. Dat de slachtoffers er niets aan hebben, als zij haar profielfoto verandert. Toen had ik het niet meer, ik heb haar de huid vol gescholden. Dat ik hoop dat zij het eerstvolgende slachtoffer van een vliegramp mag zijn. Toen ben ik de slagerij uitgegooid. Men heeft geen respect meer, tegenwoordig. Gelukkig zijn er nog genoeg mensen die wel meeleven. De rest van de dag heb ik gefacebookt, heel veel vrienden zag ik met een bloem of een zwart lint als profielfoto. Ik ben trots op mezelf, want volgens mij was ik een van de eersten die dat deed.

Ik heb niet alleen mijn profielfoto veranderd. Ik heb gisteren heel veel gedaan om mee te leven. Toen ik in de auto zat, gebruikte ik de toeter niet. Uit respect. Langs de route van de colonne heb ik mijn auto stilgezet. Dat was indrukwekkend. Duizenden mensen en televisie- en radiozenders. Ik heb een journalist aangesproken om mijn verhaal te doen. Hoe ik intens meeleef met de nabestaanden. Na afloop van de colonne heb ik plaatsgenomen op mijn vaste stekje in stamcafé De Sluis. Café-eigenaar Henk vroeg of ik een biertje wilde. Nou, nee bedankt. Vandaag even geen alcohol. Uit respect. Dat vertelde ik hem, dat hij dat maar aan iedereen moest vertellen, dat ze mij moeten volgen om vandaag geen alcohol te drinken. Toen ik thuis kwam werd ik geconfronteerd met een tweet van een vriend. Ik heb hem woest opgebeld. Want dat doe je niet, iets tweeten op de dag van nationale rouw. Ik hoor nu net dat Joanna is omgekomen bij een auto ongeluk. Ze hoorde geen toeter. Net goed.”
woensdag 23 juli 2014

In huiskamers overal in Nederland

"De afgelopen dagen zijn overal in het land mensen bij elkaar gekomen. Ook in de komende tijd zal dat gebeuren. In bedrijven. Op scholen. Bij sportverenigingen. En in huiskamers overal in Nederland." Zo klonk het gisteren op alle publieke radio- en televisiezenders. Onze koning, Zijne Majesteit Willem-Alexander hield een toespraak naar aanleiding van de vliegramp in Oekraïne. De woorden 'fenomenaal', 'formidabel' en 'fameus' vallen mij ten deel. De manier waarop Hij ons, Zijn onderdanen, vertelt dat mensen bij elkaar komen - In bedrijven. Op Scholen. Bij sportverenigingen. En in huiskamers overal in Nederland. -, is van een werkelijk ongekende schoonheid. De speech van Zijne Majesteit heeft mij tot in het diepst van mijn ziel geraakt.

De weergaloze toespraak grijpt me vast en sleurt me mee in de tijd, toen ik nog lang niet was waar ik nu ben. De woorden van Zijne Majesteit voeren me mee naar een andere legendarische speech, die van de Engelse minister-president Winston Churchill, op 4 juni 1940, voor het Lager Huis in het Verenigd Koninkrijk: 'We shall fight in France, we shall fight on the seas and oceans, we shall fight with growing confidence and growing strength in the air, we shall defend our Island, whatever the cost may be.' En dan onze eigen Goddelijke Geweldenaar weer: 'De afgelopen dagen zijn overal in het land mensen bij elkaar gekomen. In bedrijven. Op scholen. Bij sportverenigingen. En in huiskamers overal in Nederland.' Terug naar Churchill: 'We shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills'.

Zijne Koninklijke Hoogheid vervolgt zijn toespraak: "Deze vreselijke ramp heeft een diepe wond geslagen in onze samenleving. Het litteken zal zichtbaar en voelbaar blijven. Tot in lengte van jaren." Ik vraag me af hoe Hij erop komt, hoe een mens in staat is tot het formuleren van zulke bovenmenselijke zinnen, en op dat moment word ik geroepen. We gaan Heineken drinken, met z'n allen. In de huiskamer. En in huiskamers overal in Nederland.