Clicky

MoetDatNou: 2014
dinsdag 16 december 2014

Lieve Rick,

Als je een vliegticket boekt en je vertrekt voor een paar weken naar een warm land, dan zakt de hoofdpijn wel weg. Want ik mag toch hopen dat het een overspanning is in je hoofd. Anders zou ik zeggen dat je een GTST-kijkende emotie vreter bent, maar dan zou je niet in staat zijn om je stukje te schrijven, natuurlijk.

Mijn God jongen, wat schrijf je kut. Ik dacht eerst nog dat je een groentje was, die nog zal groeien in de schrijfwereld. Of een verveelde overblijfmoeder van veertig met rode stekels en roze crocs. Maar toen ik je CV bekeek, zag ik dat je een 'senior communicatie adviseur' bent.

Heb je overwogen om het stukje niet te publiceren? Je hebt je toch gerealiseerd dat iedereen je gelezen heeft hè. Ik baal als ik een kut stukje schrijf en dan lezen misschien vijftig mensen mij. Maar afgelopen week lazen een miljoen mensen jou. Een miljoen mensen Rick. En die vroegen zich allemaal af wat er in godsnaam met je talentontwikkeling gebeurd is.

Op de achterkant van je boek staat dat schrijven voor je is 'begonnen als hobby, en nog steeds een hobby' is. Thank God. Waar is het misgegaan? Waar is het jongetje die groot schrijver wilde worden. Het jongetje met grootse dromen, maar dat via school in de armen van een woningcorporatie belandde.

Is het hun schuld Ri? Zeg eens eerlijk? Geilt een woningcorporatie op een man die zeer marginaal schrijft, desondanks zichzelf een 'communicatiespecialist' noemt en z'n boek 'Greatest Hits'? Dan is het goed hoor. Wees gelukkig samen. Maar misschien moet je je schrijfpublicaties dan wat beperken. Kies ze wat selectiever uit. Je dagboek bijvoorbeeld.

Kusjes met een dikke roggel,

Thijs
zaterdag 6 december 2014

Zwart als Goed

Chips, nootjes, popcorn, pepernoten, nee het zijn kruidnoten, en bier. De hele mikmak erbij, en ik zit klaar op de bank om de documentaire 'Zwart als Roet' te kijken. Niet waar, ik zit voor m'n computer, zonder bier. Dat doet er niet toe. Op de NPO-site staat over de documentaire: “Naar aanleiding van het pietendebat gaat Sunny Bergman op zoek naar vooroordelen over huidskleuren.” Dus gaat ze niet het bestaan ervan uitzoeken en onderzoeken, maar gaat ze met alle gedrevenheid op zoek naar de vooroordelen. Volgende week zendt BNN mijn documentaire uit: 'Thijs op zoek naar kankerhomo's'. Die ga ik wel vinden, denk ik.

De documentaire begint met een scene waarin Sunny aan haar buurman vraagt of ze zijn Pietenpak mag lenen, dat mag niet. Tot dusver dit ontluisterende fragment. Vervolgens is te zien hoe Sunny en een andere mevroi zich verkleden als Zwarte Piet. Al worden gouden oorbellen tegenwoordig niet meer gedragen door Zwarte Piet, doen zij dat wel. “Ze zeiden wel dat het eigenlijk niet meer mocht, maar ze hadden ze nog stiekem onder de toonbank.” Ja, op die manier kan ik ook de geschiedenis gebruiken om racisme aan te tonen. In m'n Hitlerpak in een Synagoge schreeuwen dat alle Joden vergast moeten worden. Om aan te tonen dat Duitsers racistisch zijn. Yeah.

Later in de docu heeft Bergman eindelijk voorstanders van Zwarte Piet gevonden, waarbij ze volledig verbale overmacht heeft. De kereltjes van de 'Pietitie' hebben werkelijk geen enkel weerwoord op de aantijgingen van Sunny. Ze hakkelen en stamelen door het interview, als twee autisten op hun eerste date. Het is alles bij elkaar een gênante vertoning. Waardoor ik mij afvraag of ze hun marketing vak wel helemaal begrijpen. Als je een unieke marketing kreet uitslaat is dat mooi, als je vervolgens na een beetje bezwaar je product niet meer weet te verkopen met een weerwoord, is dat ronduit treurig. Op het einde van het gesprek heeft marketing ventje Bas eindelijk een weerwoord, maar dan heeft Sunny de macht van het knippen. Haar antwoord blijft uit.

Nu wordt het pas echt leuk. Sunny vertrekt naar Londen, om daar rond te hobbelen als Zwarte Piet. In een voice-over zegt ze: “Omdat de discussie vaak vertroebeld raakt door jeugdherinneringen, ben ik benieuwd hoe mensen reageren op de figuur Zwarte Piet, zonder de bijbehorende nostalgische gevoelens”. Lekker bezig, Sunny. Dat is hetzelfde als met welke cultuurverschijning dan ook naar een ander land te vertrekken. Je weet van te voren dat niemand het gaat begrijpen. Werkelijk iedereen trekt dan ook bij het zien van de Zwarte Pieten (mét gouden oorringen) de racismekaart. Ze was op zoek naar vooroordelen, en hoera, ze heeft ze gevonden. Vooroordelen over cultuur zijn altijd een gevaar voor de cultuur. Een donkere kerel in een parkje zegt bij 't zien van een meegebrachte marsepeinen Zwarte Piet, dat 't 'offensive' is, omdat zijn eigen lippen niet van oor tot oor lopen. Ik zou eerder denken dat het offensive is, omdat de kerel duidelijk niet van marsepein is. Hierna laat Sunny Bergman nog even wat sterk verouderde prenten zien aan de parkbezoekers, die er vanzelfsprekend niets van snappen.

Nu gaat Sunny een digitale test doen van de universiteit van Harvard, “Waarmee je je eigen vooroordelen kunt meten. Onbewuste vooroordelen wel te verstaan.” Zij, haar vader, Quinsy Gario, haar collega Fatihya Abdi, VPRO-directeur Lennart van der Meulen en haar buurman doen allemaal de test. Ik heb de test een aantal dagen geleden gedaan, omdat ik een linkje tegenkwam in het Volkskrant interview met Sunny. Net als Sunny's buurman, Quinsy en Sunny zelf, heb ik een lichte automatische voorkeur voor blanke mensen, volgens de test. Alleen haar collega Fatihya – researcher van de documentaire – heeft volgens de test weinig tot geen voorkeur. Het valt mij nogal op, net als GeenStijl, dat de test je eerst 'zwart' met 'slecht' leert te associëren. Je moet donkere mensen aan slechte dingen koppelen, waarna de definities worden omgedraaid, dan moet je 'zwart' aan 'goed' proberen te linken. 'Dat is fokt op, niggah'. Zo leer je eerst iets af, wat je daarna weer moet proberen. Zo is iedereen een racist, en zo zijn we allemaal weer gelijk. Na het bekijken van de documentaire, doe ik de test nog een keer. Nu komt er naar voren: “Lichte automatische voorkeur voor zwarte mensen in vergelijking met blanke mensen.” No kidding.

Aan het eind van de film, besluit Sunny in een voice-over: “Op zich is kleurenblind zijn een mooi ideaal, maar een huidskleur beïnvloedt nu eenmaal
dagelijkse ervaringen.” Hiermee zegt Sunny eindelijk iets goeds, maar spreekt ze zichzelf en haar documentaire tegelijkertijd tegen.
dinsdag 2 december 2014

Je bent zielig, want je voorouders waren slaven

Ik ben er voorstander van om Zwarte Piet te laten veranderen. Althans, om naast zwarte – de laatste jaren meer donkerbruin dan zwart – ook andere kleuren Pieten mee te laten doen, zodat er geen enkel risico ontstaat wat betreft het kweken van racisme bij kinderen. Ook al denk ik echt dat Zwarte Piet – omdat Zwarte Piet meestal, in tegenstelling tot Sinterklaas, het vriendje van de kinderen is – kinderen eerder helpt geen angsten te hebben voor mensen in andere kleuren dan wit. Wat ik desondanks heb gemerkt, is dat de radicale tegenstanders van Zwarte Piet, roet in het eten gooien wat betreft het werven van medestanders, in ieder geval mij. Door het oorverdovende geroeptoeter van totaal doorgeschoten fundamentele anti-Zwarte Pieten, zoals Quinsy Gario, ging ik mij mateloos ergeren aan tegenstanders van Zwarte Piet en kreeg ik meer begrip voor de voorstanders. Zover ik weet is het Quinsy al vaak verteld, maar hij lijkt er blind voor; in plaats van de liefhebbende dialoog aan te gaan, wordt hij alsmaar radicaler.

Als je aan inwoners van andere landen vraagt wat ze van Zwarte Piet vinden, schrikken zij logischerwijs en beamen dat het fenomeen racisme is, omdat zij niet zien dat kinderen over het algemeen van Zwarte Piet houden. Zoals te zien is in de trailer van de nieuwe documentaire van Sunny Bergman, 'Zwart als Roet'. Nederland liep met deze achterlopende traditie juíst altijd voor op andere landen. Omdat het gewoon kon, omdat zwarte en witte mensen zagen dat het maar een flauwe traditie was, die niet zo serieus genomen hoefde te worden. Omdat witte en zwarte mensen in de ogen van de gemiddelde Nederlander gewoon mensen waren, niet witte en zwarte mensen. Dat is nu wel anders. Dankzij Quinsy Gario c.s. voelen wij witten iedere keer dat we een zwart mens zien weer diepe spijt. Vanwege de slaven die onze voorouders dreven, zeggen we sorry tegen zwarte mensen en behandelen we zwarte mensen niet meer als mensen, maar als mensen van wie hun voorouders slaven waren. Elk zwart mens die behandeld wenst te worden als gewoon mens, heeft pech. Je bent zielig, want je voorouders waren slaven.
woensdag 17 september 2014

Recensie IS

Naamsverandering
Ten eerste de naamsverandering. Want wat de fuk is dat nou, jongens? Heel knap hoor, dat je een paar zandkorrels in de woestijn verovert, daar je vlaggetje in prikt en dan roept dat je een staat hebt. Maar laten we even realistisch blijven. Dat kan zelfs ik nog, met m'n super soaker. Als jullie nou eens een land als Amerika veroveren, kan ik het wellicht opnieuw in overweging nemen om de naam 'Islamitische Staat' serieus te nemen, maar dit is natuurlijk nog niks. -1 punt op de terreurschaal.

Social media
Overal klinkt het dat IS zeer actief zou zijn op social media en ook daarom erg in trek is bij jongeren. Nou sorry hoor, maar ik ben de heren van IS tot nog toe precies nul keer tegengekomen in mijn Feestboek-tijdlijn. Jammer de bammer, maar als dat je krachtige social media strategie is, zou ik er toch echt even goed opnieuw naar kijken. Huur eerst eens types als Alexander Klöpping of Tim Hofman in. Zij doen het goed op social media, jullie niet. Zelfs ik doe dat nog beter, met m'n ongevaarlijke pauperblogje. Kun je wel net doen alsof je een hele hippe terreurgroep bent, maar zo zak je natuurlijk snel door de mand. Sorry jongens, maar dit is toch echt weer een minpuntje op de terreurschaal. -2

Onherkenbaar in beeld

Je gelooft heilig in Allah en wat er in de Koran staat. Je strijdt voor een kalifaat en bent bereid ervoor te sterven. Je hebt kortom niets meer te verliezen. En tóch kies je ervoor om onherkenbaar op de ludieke onthoofdingsfilmpjes te komen. Dat vind ik een klein beetje gek. Totaal ongeloofwaardig. Ben je dan wel serieus te nemen? Alsof je überhaupt nog van plan bent om de volgende dag met je Nike Air Max ongestoord door de Appie te lopen. Als je echt zo heilig gelooft in die 72 maagden en bereid bent te sterven voor je overtuiging, wees dan ook zo mans om je boodschap herkenbaar te verkondigen. Dat maakt de wereld juist zo mooi, vrijheid van meningsuiting. Of zo. Aan de andere kant moet ik toegeven dat het natuurlijk wel mysterieus werkt. Het houdt het mysterie rond IS in stand, wat de club weliswaar aantrekkelijker maakt voor potentiële leden. Een trucje dat IS wellicht heeft afgekeken van de wereld der celebrities. Desondanks krijgt IS hier toch één minpuntje op de schaal van terreur, want een bivakmuts is een beetje wannabe en bovendien heel erg uit de mode. -3

Strategie
IS gaat in haar Jihad redelijk agressief te werk. Dat vind ik onhandig. Je zou toch denken dat liefde veel populairder is. Dat je succes veel groter wordt als je alleen maar liefde verkondigt en de strijd aangaat met oorlog. Maar toch weet IS her en der een klein succesje te boeken met haar agressieve strategie, en daarom verdienen de heren van IS hier toch een pluspunt op de schaal van terreur. Totaal: -2

Onthoofdingen

IS onthoofdt één voor één haar gevangenen en upload daar dan een olijk filmpje van op het internet. Dat vind ik een beetje slap, en na drie keer had ik het ook wel gezien. De angst die zulke filmpjes aanjagen is al gauw voorbij. Veel angstaanjagender zou het zijn als ze bijvoorbeeld hun gevangenen zichzelf laten opeten. Dat is origineel, creatief en zéér mentaal terroriserend. Kortom, wederom een punt aftrek voor IS. -3

Locatie
IS is vooral actief in Syrië, Irak en Libanon. Ik proest nu al van het lachen. Dit kan echt niet, hoor. De fokking woestijn, jongens, wat móéten jullie daar in godsnaam. Misschien een leuke locatie voor wat olie, maar wie de neuk is daar anno 2014 nog in geïnteresseerd. Kom dan hier, strijdertjes. Hier is alles. Een alleraardigst klimaat, stevige huizen, goeie internetverbinding, drank, vrijheid en blonde wijven met dikke tieten. Jawel, alweer een puntje minder voor de heren van IS. -4

Conclusie
IS is een clubje Teletubbies in de wereld der terreurorganisaties. Terreur is niet meer wat het geweest is. Dat kan veel beter. Ik kijk nu al uit naar de beoordeling van volgend jaar. Nu krijgen jullie -4 van de 6 punten. Succes, heren.

Was getekend,

Thijs van de Tap
dinsdag 16 september 2014

Verbaal fileren

Ik ben getuige van een kinderruzie, die volledig uit de klauwen loopt. Een jochie van een jaar of tien roept naar een ander jochie: “Ga maar naar je mammie. O nee, die heb je niet meer!” Een derde jochie zegt tegen het slachtoffertje van dit buitenproportioneel verbale geweld: “Zo, Tim, pik je dat?! Hij zegt: “Ga maar naar je mammie. O nee, die heb je niet meer.” Nu komt er een moeder bij. Het zal niet de moeder van de kleine Timmie zijn. De poppen zijn aan het dansen: “Zei je dat, Max? Ga eens heel gauw je excuus aanbieden, want ik vind het niet leuk dat jij dat zegt”. Sterk staaltje opvoedkundig optreden. “Ik zei toch al sorry; Sorry.” zegt Max geforceerd. En zo worden alle potentieel verbale Pim Fortuyn's opgevoed als totaal softe, homosuele reetneukertjes. Geforceerd sorry zeggen omdat de moeder het niet leuk vindt. Fuk. De wereld is niet 'leuk'. Jochies moeten elkaar verbaal fileren. Anders zijn de Maarten van Rossem's en Theo van Gogh's in deze wereld gauw uitgestorven. Het wordt ons afgeleerd om verbaal van ons af te schoppen, en als je een keer keihard uit de hoek komt, moet je sorry zeggen, omdat het niet 'leuk' was wat je zei.

Het Pietendebat – godverdomme, daar gaan we weer, excusez-moi – is hiervan een fantastisch voorbeeld. De knecht van Sint Nicolaas moet drastisch worden bewerkt, omdat onze 'kids' niet langer bang mogen worden van Zwarte Piet. Negers zijn gekwetst omdat kinderen als wilde angsthaasjes voor hen wegrennen. Het zou racisme zijn. Daar begrijp ik helemaal niets van. Je zou er trots op moeten zijn, als die kinders in hun broek schijten door je te zien. Angst is goed. Kinderen dienen ontzag voor de ouderen in de samenleving te hebben. Respect dien je af te dwingen. Die broekpoepers moet je bang maken, want anders komt er niets van ze terecht en eindigen ze als een half mongoloïde Adje. Of als een soort nicht zoals Quinsy Gario, die overal aanstoot aan neemt. Dat wil je niet. Zwarte Piet moet niet weg, Zwarte Piet moet terug naar editie 1850. Het Surinaamse accent moet terug, evenals de dikke rode lippen en het kroeshaar. Stoute kinderen moeten weer echt mee in de zak en de knecht van Sinterklaas dient de ongehoorzame kinders tot bloedens toe te meppen met de roe. Weg met die softe mentaliteit. Echt, dat er zoveel mis gaat bij ontgroeningen is niet de schuld van te harde ontgroeningen, het is de schuld van onze softe opvoeding. Studentenverenigingen zijn verworden tot een soort COC. Doodzonde. Zwarte Piet weer terug als grote boze neger inclusief roe, hoeft de moeder van Max 'want ik vind het niet leuk dat jij dat zegt' ook niet meer in te grijpen.
maandag 15 september 2014

Weer hetero mishandeld in Amsterdam

Opnieuw is er dit weekend een hetero het slachtoffer geworden van anti-heterogeweld. Het incident vond zaterdag plaats rond vijf uur 's ochtends, voor de deur van de Amsterdamse heterokroeg Labia. De 26-jarige Sjonnie Bakmuts stond net buiten toen hij plotseling door drie mannen werd aangevallen. "Een van hen riep 'kankerhetero', toen ik er wat van zei vielen ze me aan". Hij heeft er een hersenschudding en twee blauwe ogen aan overgehouden. De daders zijn tot nog toe niet gepakt. Gert Verhof, onderzoeker aan de Universiteit van Amsterdam, stelt dat hetero's steeds vaker het slachtoffer zijn van anti-hetero geweld. Een mogelijke verklaring voor het toenemende geweld is volgens hem o.a. de Gay Pride, waardoor het aantal radicale homojongeren in Nederland excessief is toegenomen.

Ferry D. en Gordon H. wilden wel reageren, zolang hun achternaam maar onbekend zou blijven. Zij begrijpen het geweld wel. "Iedereen moet gewoon bij zijn eigen geslacht blijven, God heeft niet voor niets aan de ene kant mannen en aan de andere kant vrouwen gecreeërd, dat moet je niet gaan mixen." zegt Ferry. Gordon sluit zich daarbij aan: "Ik begrijp er niets van, dat je als man iets vrouwelijks doet, laat staan de liefde met vrouwen bedrijft. Hoe verwijfd kun je zijn?” “Mannen zijn gemaakt voor mannelijke dingen. Dat is logisch. Voetballen, bier drinken, harde grappen maken, vechten, jagen en dan ga je ook niet je penis in vrouwen steken. Dat is volstrekt onlogisch, de omgekeerde wereld.” voegt Ferry daaraan toe.

De Nederlandse Vereniging tot Integratie van Heteroseksualiteit, kortweg N.V.I.H., pleit voor een lesprogramma op basisscholen, om heteroseksualiteit zo bespreekbaar te maken en het taboe erom weg te nemen. "Bij het overgrote deel in de samenleving is het weliswaar allang geen taboe meer, maar wat we wel zien is dat het taboe onder veel niet-westerse allochtonen nog volop leeft, een lesprogramma op vooral zwarte scholen lijkt ons dan ook een goed plan." Of Sjonnie zich nu gaat aanpassen, weet hij nog niet: "Ik wil me nu niet gek laten maken en onder druk van het geweld niet meer uitgaan, maar ik voel me natuurlijk nooit meer helemaal veilig. Je moet als hetero wel uitkijken."
donderdag 11 september 2014

Tafeltafreel



Gi- gi- gis- gisTEREN! Oh, sorry was dat te hard?

Gisteren zag ik een hondje. Een klein hondje. Heel klein. Een pissebed at hem op. Zoiets bedenk je toch niet? Ik had meteen de wijkagent gebeld. Mijn handen trilden van het voorval. Ik ben geen bange jongen, maar, maar dit raakte mij diep. Mevrouw Melkrocht liep eerder die dag nog met het arme ding. Het had ook veel te kleine pootjes om mevrouw Melkrucht bij te houden. Ze mocht dan wel met een stok lopen, maar ze was snel als een struisvogel met een brandende derriere, Op zonnige dagen zag ik haar wel eens langs het raam zoeven. Het geluid dat daarbij gepaard ging had meer weg van een formule 1 wagen dan van een oud vrouwtje. Mijn assistent schrok elke keer op en probeerde alle glazen van de barstige verdoemenis te redden. (Nogal een klunzig gezicht aangezien de vriendelijke man nog geen een meter dertig groot is, erg vettig oogt en gekleed gaat in enkel een pamper.)

Ik bestudeer het tafeltafreel en zie hoe de kleine sumoworstelaar lenig heen en weer over de tafel rolt, terwijl hij met zijn worstenhandjes (en soms voetjes) de glazen net op tijd in balans houdt. Ik haal mijn schouders op en kijk uit het raam. Mevrouw Melkrucht blijft maar met een oorverdovend lawaai voorbij razen, heen en terug en heen en terug. Zo laat ze haar hondje elke middag uit. Ik heb haar vaak geattendeerd op het feit dat haar kleine hondje daar niet bij gebaat is, maar met Mevrouw Melkrucht valt niet te praten. Elk van mijn begroetingen wordt beantwoord met het werpen van een peuk in mijn gezicht.

Ik sta nog steeds bij het raam, en plots valt mij op dat het hondje van mevrouw Melkrucht stil in het midden van het woonerf staat. Mevrouw Melkrucht blijft voorbij zoeven, met het geloof dat ze het kleine viervoetertje nog achter zich aan sleurt. Ik tik op het raam, maar het is al te laat. Met mijn hand tegen het glas gedrukt staar ik naar het drama wat zich buiten afspeelt. Een pissebed scheurt de hond aan stukken. Achter mij zit mijn kleine assistent op de tafel te huilen. "Ik betaal je niet om te zitten janken!", schreeuw ik, en ik smijt een pepermolen recht in de smoel van de droevige dikkerd.

Nu snap ik wat jullie je afvragen, en het antwoord is gelukkig 'JA'. De pissebed is die zelfde dag nog in de boeien geslagen, en flink afgetuigd. Helaas kreeg de wijkagent geen bekentenis en is het onderkruipsel na drie dagen vrijgelaten.
woensdag 10 september 2014

#DWDD samenvatting - Het is dat Maxim te gast was

Tijdens Giel's onderdeel, waarin 'ie in DWDD iedere dinsdag de nieuwste muziek laat horen, richt hij zich tot Maxim Hartman, aanwezig om z'n nieuwe programma 'Nog Meer Voor Mannen' te promoten: “En mag ik dan heel even voor 'Maksiem', want ik zie hem kijken, echte mannen:” Giel drukt een knopje in. Giel doet nog even heel stoer het duivelsteken. En dan klinkt de echte mannenmuziek, volgens Giel. “Lekker, Maxim?” vraagt Matthijs. Retorische vraag. Heerlijk. “Ik vind het een beetje gay!” Luidt het antwoord. En terecht. De toon is gezet. Ik kijk uit naar Maxim's optreden en alle andere kut gasten kunnen me gestolen worden. Met name de iets te modieus uitziende broekpoep pubers zonder gezichtsbeharing, door Matthijs gepresenteerd als 'nurts par ekselans'. Ze zijn aanwezig om te babbelen over het vanavond te presenteren nieuwe kut product van Apple. Nurt par ekselans Midas Kwant heeft het over zijn app waarmee hij gescout werd door Apple. Hij beweert dat het gebeurde toen hij vijftien was, “dat was inmiddels alweer een tijdje geleden” gniffelt hij. Ik schat hem nu op een jaar of dertien. Verder is het een verschrikkelijk interessant gesprek over de nieuwe teleurstelling van Apple, waar verbaal op gemasturbeerd wordt door Matthijs en de nurts par ekselans.

Dan is Maxim aan de beurt, om te spreken over het ongelooflijke succes van zijn nieuwe programma. Hij komt goed binnen met: “Ik kan hier een verhaal op gaan hangen over de urgentie van het programma, en ik vind dat de man met uitsterven bedreigd is, maar ik moet ook eerlijk zeggen dat het ook te maken heeft met gokschulden dat ik weer terug ben op tv.” Vervolgens houdt hij een vurig pleidooi tegen de vrouwelijke dominantie van het interieur, 'met prullaria van de Blokker of de Xenos, wat moet die troep daar?! Waarom staat daar 'HOME'?! Je weet toch dat het je huis is?' Na Maxim houdt het wel op met 't goeie in DWDD en nu ben ik klaar.
maandag 8 september 2014

'Ontroerend mooi': recensie 'Frank's Roadtrip' met Halina

Het is zaterdagavond. De Rabo Bankieren app vertelt me dat er twee euro 78 op mijn rekening staat. Als succesvol sukkel zou ik mezelf vanavond goedkoop kunnen bezatten met spiritus, om daarna de boel op stelten te zetten in café de Dorpskut. Maar omdat ik niet alleen een sukkel, maar ook laf ben, kan ik ook braaf een avondje voor de televisie hangen. Aangezien mijn nieuwe muze vandaag haar verjaardag viert, zit een avondje figuurzagen er sowieso niet in. Dus vanavond is mijn muze mijn televisie. Eerst lijkt mijn grote inspiratiebron voor vanavond mij, zoals bijna altijd, totaal geen inspiratie te geven. Paul de Leeuw toont zich in zijn nieuwe programma 'Roodkapje' een creatief meesterbrein. Net zoals al z'n honderd andere programma's, is ook 'Roodkapje' enorm uniek en vernieuwend. Veelzijdige man, die Paul. Het doet me helemaal niets en ik zap weg.

Als ik net begin te denken dat er vanavond werkelijk helemaal niets valt te kankeren, zie ik Frank Evenblij op NPO3 praten met Halina Reijn. Meteen vraag ik me af wat voor Evenblij een andere beweegreden kan zijn om Halina te interviewen, dan om na afloop met z'n driehondertachtig naakte kilo's in te kunnen beuken op het magere naakte lijfje van Mevrouw Reijn. Ik vond Halina altijd een beetje narcistisch, maar na deze uitzending is dat narcisme een feit geworden. Frank is een intelligente kerel, van wie ik me afvraag wat hij in godsnaam moet met een mislukte prostituee als Halina. Mevrouw Halina 'ik ben het' Reijn vertelt Frank dat ze graag naar gansterrap luistert. Ze vertelt dat de teksten vaak heel erg narcistisch en vrouwonvriendelijk zijn, en direct begrijp ik waarom het haar zo aanspreekt. Herkenning. Narcisme in combinatie met de iets te aanwezige uitstraling om keihard mysoginistisch geneukt te willen worden. In 'Frank's Roadtrip' rijdt Frank met bekende Nederlanders naar plekken die voor hen belangrijk zijn. Vurig hoop ik dat Frank met Halina naar haar einde rijdt, want met de minuut voel ik meer en meer haat in m'n lijf kruipen. Op Twitter zoek ik op #FranksRoadtrip om steun te zoeken bij geestverwanten. De enige reactie die ik in veelvoud tegenkom, is 'ontroerend mooi'. Ik trek het nu echt niet meer en lang voordat het programma is afgelopen, ga ik een potje rukken.
donderdag 4 september 2014

'Ik begrijp vrouwen niet'

Ik heb te doen met mannen die vrouwen niet begrijpen. Ze hebben het grote ongeluk om hetero te zijn. Ze houden van mannen, want mannen zijn direct en simpel en vrouwen zijn complex en kut. Rationeel gezien zijn ze zo gay als Gordon die op zaterdagavond door drie grote negers uit elkaar wordt getrokken. Maar liefde gaat over emoties, en helaas zullen deze mannen er emotioneel gezien nooit van kunnen genieten als ze gepenetreerd worden door een Ferry Doedens. Een andere geaardheid aannemen dan je werkelijke kan wel voor even, maar op een gegeven moment breekt het je toch op. Mannen die vrouwen niet begrijpen zijn eigenlijk hartstikke homofiel, maar wel heteroseksueel. Ze vinden mannen geweldig, maar seks is toch wat anders. Doodzonde dus dat ze het geslacht niet begrijpen waar ze op vallen. Een handicap. Mijn vrienden roepen het voortdurend. En ik begrijp dat niet, dat zij vrouwen niet begrijpen. Ik begrijp mannen net zo vaak wel en niet als vrouwen. Misschien ligt het aan de manier van omgaan. Ik behandel vrouwen precies hoe ik mannen behandel, met als enige verschil dat ik met vrouwen seks heb. Als een vrouw niet kan lachen om mijn grappen, past ze niet bij me. Precies hetzelfde hoe ik met mijn vrienden omga. Dat je met vrouwen kunt lachen, betekent niet dat je in de friendzone zit. Mensen verwarren eerlijkheid met onbeschoftheid. Wees eerlijk en direct tegen vrouwen, en je krijgt hetzelfde terug. Ik verdenk mijn vrienden ervan dat ze er zelf voor zorgen dat ze vrouwen niet begrijpen. Dat ze het niet aandurven om direct en eerlijk te zijn. Want zo'n vrouw kan dan misschien wel afgeknapt raken. So fucking wat. Als een vrouw iets stom vind van je, accepteert ze dat, en als dat niet kan, ga je op zoek naar vrouwen waarmee je dat wel kunt. Vrouwen zijn geen aliens. Vrouwen zijn net mannen, maar dan met een vagina.

Stoplicht

Het stoplicht is rood. Ik stop. Op een paar meter afstand, op het kruispunt, staat een vrouw van in de vijftig, met kort grijs haar en een zwarte zonnebril. Ondanks haar zwarte zonnebril, is het niet bepaald lastig te zien in wat voor stemming ze verkeert. Ze doet wat iedereen doet bij bossen bloemen op straat, ze rouwt. Ze doet van alles, pakt haar tasje, doet weer van alles, maar wat ze precies doet, wordt me niet duidelijk. Net als bij iedereen die rouwt. Het stoplicht is nu groen. Ik fiets verder. Aan de overkant van de straat zie ik een geparkeerde fiets. Het zal de fiets van de rouwende vrouw zijn. De fiets is mooier dan de mijne. Ik pak haar fiets en rijd ermee weg.

Het stoplicht is rood. Ik stop. Op een paar meter afstand, op het kruispunt, staat een vrouw van in de vijftig, met kort grijs haar en een zwarte zonnebril. Ondanks haar zwarte zonnebril, is het niet bepaald lastig te zien in wat voor stemming ze verkeert. Ze doet wat iedereen doet bij bossenbloemen op straat, ze rouwt. Ze doet van alles, pakt haar tasje, doet weer van alles, maar wat ze precies doet, wordt me niet duidelijk. Net als bij iedereen die rouwt. Het stoplicht is nu groen. Ik fiets verder. Aan de overkant van de straat zie ik een geparkeerde fiets. Het zal de fiets van de rouwende vrouw zijn. Even later hoor ik een harde klap. De rouwende vrouw is nu zelf dood.
woensdag 3 september 2014

Fanatiek vegen

Mijn Tinder verslaving begint ernstige vormen aan te nemen. De hele dag ben ik alleen nog maar fanatiek aan het swipen. Alles wat ik leuk vind, krijgt een enthousiaste swipe naar rechts, en alles wat ik afkeur, swipe ik genadeloos naar links. Mijn oma laat me haar jeugdfoto's zien, in zo'n mooi antiek fotoalbum. Voor ik het weet swipe ik een forse scheur naar links over de hele foto van mijn oma die heel geestig zogenaamd de toren van Pisa omduwt. Fatsoenlijk dineren is er ook niet meer bij. Toen in 't beroemde restaurant De Librije mijn hoofdgerecht voor me op tafel werd gezet, swipete ik direct de hele traditioneel gebraden reerug keihard naar rechts van tafel. Het brengt kortom ietwat gênante situaties met zich mee. De avonturen op Tinder zelf hebben gelukkig wat minder heftige gevolgen, al zijn ze er niet minder spannend op.

Op het gebarsten schermpje van mijn getto smartphone zie ik een meisje met hemelsblauwe ogen, dus geef ik haar gezicht een flinke veeg naar rechts. Daarna verschijnt er een meisje, waarvan haar make-up iets weg heeft van Dr. Oetker decoratie. Toch geef ik haar een veeg naar rechts, want anders blijf ik voor eeuwig steken op precies en exact nul matches. Vervolgens verschijnt er een vriendelijke doch dringende melding van Tinder: 'Schei er mee uit. Vrouwen moeten je niet. Get a life of word homo.' Ik vind het wel een aardige tip van Tinder, ga voor optie twee en vink ook 't vinkje naast 'mannen' aan. Alle chocoprinsen geef ik een goeie swiepert naar rechts. Et voila, louter matches. Kut. Kennelijk heb ik een aantrekkingskracht op mannen in plaats van vrouwen. Nu eens kijken welke bruinwerkers er aan de slag willen in mijn darkroom. Ik kijk naar 't eindeloze lijstje en zie louter namen als Gordon en Ferry. Niet alleen zijn alle homo's hier homo, maar ook nog Bekende Nederlander. Een Ferry met een uitbundige nep lach en een V-hals van drie meter, stuurt me een berichtje. Zonder eerst goed en wel kennis gemaakt te hebben, wil hij me maar al te graag op een parkeerplaats in Schiedam-zuid in z'n knalrode Suzuki Swift van binnen bekijken. Een duidelijkere bevestiging dat mannen per definitie directer zijn dan vrouwen, had ik niet kunnen krijgen. Homo's geven elkaar een knipoog en liggen twaalf seconden later in mekaars aars te roeren. Top. Ik kijk verder naar m'n lijstje, Dick is 60 jaar oud en heeft volgens zijn foto's net zoveel brillen in net zoveel kleuren als zijn leeftijd. Ik stel nieuwsgierig wat vragen over zijn brilletjes, en als hij vervolgens trots z'n kleine dick laat zien, houd ik het voor gezien. Het vinkje naast mannen vink ik uit, en ik stort me weer op het vegen van meisjes met Afrikaanse kindjes op de schouder en de typische rave meisjes, waarbij op de foto vooral de Instagram filter en het hangende handje belangrijk zijn.

Recensie Pauw

Het feit dat ik deze recensie schrijf over de eerste aflevering van Pauw's nieuwe programma Jeroen is eigenlijk veel belangrijker dan het hele programma, maar daar hebben we het verder niet over. Los van de nieuwigheid, wat voor sommigen – ik noem geen namen, Matthijs van Nieuwkerk - reden is om het allemaal vet gaaf te vinden, is het natuurlijk gewoon een beetje sneu. Pauw is in de steek gelaten door z'n makker. Het is niet een fris nieuw programma, het is simpelweg de helft van 'Pauw & Witteman'. Alsof Bassie het zou kunnen zonder Adriaan. Sneu. Pauw dook al wekenlang overal in de media op, trots als een basisschool jongetje met een net veroverde knikker. Hij vertelde over 'de rails' rondom de tafel, waar camera's op staan. Vond 'ie prachtig. Toen Matthijs van Nieuwkerk in DWDD samen met Pauw de nieuwe studio bekeek, maakte Matthijs de vergelijking met een nachtclub. Alsof het ook anders had gekund, als Pauw het voor 't zeggen heeft. Pauw in z'n natuurlijke habitat. Hij opent Jeroen met een enthousiaste 'allo, hai!' en ik vraag me af of hij z'n zestigduizend sekspartners ook begroette met die kreet. Morgen eens uitproberen in de kroeg. De eerste gast in de nachtclub van Pauw is Jeanine Hennis-Plasschaert. Jeanine weet met moeite een pokerface op te houden, denkende aan de minuten voorafgaande aan het programma, in de kleedkamer van Pauw. Ook de bloedgeile blik zo nu en dan in de ogen van Pauw houdt weinig geheim. Pauw en Jeanine schijnen het verder ook nog te hebben over van alles en nog wat. Heel interessant. Verder valt het me de hele uitzending op, dat er ook een hoed in de studio zweeft. Als Alain Clark wordt aangekondigd, blijkt hij onder de hoed te zitten. Hij doet me denken aan een menneke van net acht jaar oud met baard. Lief. Als Alain z'n liedje zingt, verschijnt er een dromerige, verlangende blik in de ogen van Pauw. Terug naar de kleedkamer. Zo vind ik het wel genoeg geweest.
donderdag 24 juli 2014

Ik leef mee dus ik verander mijn profielfoto

“Uit respect voor de slachtoffers van de vliegramp in Oekraïne, heb ik mijn profielfoto veranderd. Zo weet iedereen dat ik meeleef. Mijn buurvrouw, Joanna, heeft haar profielfoto niet veranderd. Sorry hoor, maar ik vind dat respectloos. Alsof ze zichzelf belangrijker vindt dan de slachtoffers van MH17. Egocentrisch noem ik dat. Toen ik haar gisteren tegenkwam bij de slager, heb ik haar daarop aangesproken. Ik moest me inhouden om haar niet direct een tik te verkopen. Wat denkt ze wel niet?! Dat ze belangrijker is dan die onschuldige slachtoffers?! Nu ik er zo over praat, merk ik dat ik er weer emotioneel van word. Witheet van woede was ik, bij de slager. Joanna zei dat ze het 'maar aanstellerig gedoe' vindt. Dat de slachtoffers er niets aan hebben, als zij haar profielfoto verandert. Toen had ik het niet meer, ik heb haar de huid vol gescholden. Dat ik hoop dat zij het eerstvolgende slachtoffer van een vliegramp mag zijn. Toen ben ik de slagerij uitgegooid. Men heeft geen respect meer, tegenwoordig. Gelukkig zijn er nog genoeg mensen die wel meeleven. De rest van de dag heb ik gefacebookt, heel veel vrienden zag ik met een bloem of een zwart lint als profielfoto. Ik ben trots op mezelf, want volgens mij was ik een van de eersten die dat deed.

Ik heb niet alleen mijn profielfoto veranderd. Ik heb gisteren heel veel gedaan om mee te leven. Toen ik in de auto zat, gebruikte ik de toeter niet. Uit respect. Langs de route van de colonne heb ik mijn auto stilgezet. Dat was indrukwekkend. Duizenden mensen en televisie- en radiozenders. Ik heb een journalist aangesproken om mijn verhaal te doen. Hoe ik intens meeleef met de nabestaanden. Na afloop van de colonne heb ik plaatsgenomen op mijn vaste stekje in stamcafé De Sluis. Café-eigenaar Henk vroeg of ik een biertje wilde. Nou, nee bedankt. Vandaag even geen alcohol. Uit respect. Dat vertelde ik hem, dat hij dat maar aan iedereen moest vertellen, dat ze mij moeten volgen om vandaag geen alcohol te drinken. Toen ik thuis kwam werd ik geconfronteerd met een tweet van een vriend. Ik heb hem woest opgebeld. Want dat doe je niet, iets tweeten op de dag van nationale rouw. Ik hoor nu net dat Joanna is omgekomen bij een auto ongeluk. Ze hoorde geen toeter. Net goed.”
woensdag 23 juli 2014

In huiskamers overal in Nederland

"De afgelopen dagen zijn overal in het land mensen bij elkaar gekomen. Ook in de komende tijd zal dat gebeuren. In bedrijven. Op scholen. Bij sportverenigingen. En in huiskamers overal in Nederland." Zo klonk het gisteren op alle publieke radio- en televisiezenders. Onze koning, Zijne Majesteit Willem-Alexander hield een toespraak naar aanleiding van de vliegramp in Oekraïne. De woorden 'fenomenaal', 'formidabel' en 'fameus' vallen mij ten deel. De manier waarop Hij ons, Zijn onderdanen, vertelt dat mensen bij elkaar komen - In bedrijven. Op Scholen. Bij sportverenigingen. En in huiskamers overal in Nederland. -, is van een werkelijk ongekende schoonheid. De speech van Zijne Majesteit heeft mij tot in het diepst van mijn ziel geraakt.

De weergaloze toespraak grijpt me vast en sleurt me mee in de tijd, toen ik nog lang niet was waar ik nu ben. De woorden van Zijne Majesteit voeren me mee naar een andere legendarische speech, die van de Engelse minister-president Winston Churchill, op 4 juni 1940, voor het Lager Huis in het Verenigd Koninkrijk: 'We shall fight in France, we shall fight on the seas and oceans, we shall fight with growing confidence and growing strength in the air, we shall defend our Island, whatever the cost may be.' En dan onze eigen Goddelijke Geweldenaar weer: 'De afgelopen dagen zijn overal in het land mensen bij elkaar gekomen. In bedrijven. Op scholen. Bij sportverenigingen. En in huiskamers overal in Nederland.' Terug naar Churchill: 'We shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills'.

Zijne Koninklijke Hoogheid vervolgt zijn toespraak: "Deze vreselijke ramp heeft een diepe wond geslagen in onze samenleving. Het litteken zal zichtbaar en voelbaar blijven. Tot in lengte van jaren." Ik vraag me af hoe Hij erop komt, hoe een mens in staat is tot het formuleren van zulke bovenmenselijke zinnen, en op dat moment word ik geroepen. We gaan Heineken drinken, met z'n allen. In de huiskamer. En in huiskamers overal in Nederland.
donderdag 9 januari 2014

Nog twee weken Utopia

Omdat ik het lekker vind om naar andermans ellende te kijken, open ik de stream van Utopia. Direct word ik geconfronteerd met twee dames die zich uitgebreid opmaken. Terecht natuurlijk, uiterlijk is daar vet belangrijk. Vervolgens steekt er eentje een sigaret op. Ook terecht, want waarom zou je stoppen met roken, als je toch over twee weken met die 10.000 euro van ome Sjonnie onderuit op een ikea bank voor een flatscreen zit. Ik weet het zeker, Utopia draait totaal en helemaal om het opzetten van een compleet andere samenleving. Sjonnie heeft ook helemaal geen oude programma's nodig om nieuwe te bedenken, Sjonnie teert niet op oude successen.